به نام خدای که دراین نزدیکیست.....
درآوردگاهی که زمینش نامیده اند ومی نامند بشرهمواره به دنبال پیداکردن راهی برای رسیدن به تعالی وپیشرفت بوده وهست. این درحالی است که وقتی به کهن ترین داستانها وافسانه های جوامع انسانی از هرنژاد وملیتی وباهردین وآئینی رجوع می کنیم درمی یابیم که درناخودآگاه تمام انسانهااعتقادبربه وجودآمدن «آرمان شهری» به دوراززشتی وپلیدی امری است غیرقابل انکار؛تاآنجا که ارسطوفیلسوف بزرگ یونانی سه هزار سال پیش از«اتوپیای» انسانی صحبت به میان آورد. باپیدایش اسلام وگسترش این دین الهی فلسفه به وجود آمدن «مدینه فاضله» روز به روزقوت گرفت ونه تنها درمیان مسلمانان، بلکه درذهن همه انسانهای روشن دل درسرتاسرجهان مبانی فکر اندیشمندان بسیاری قرارگرفته است. یکی از راههایی که به وسیله آن از دیرباز تاکنون حرکت وپویایی به این سمت وسورابرای انسان میسرکرده است هنرمقدس تئاتراست... پیشرفته ترین جوامع پزشکی دنیا معتقدند که درمان بسیاری ازدردها درخود آنها نهفته است. حال آنکه بشر امروز بیشتراز دردهای جسمی خود ازبحرانهای روحی رنج می بردواین همان مرضی است که تئاتر خلاق، متعهدومتفکر امروزسعی درمعالجه آن دارد. بنابرآنچه گفته شدتئاتر ابزاری است کارآمد دربرطرف نمودن چالشهای معنوی بشرورسانیدن به اوج قله انسانیت ومعنویت. حال آنکه همه ما معتقدیم که تئاتر یعنی زندگی وبه راستی «زندگی شاید همین باشد». جامعه بیماروگنگ امروز، دستان گرم ویاریگرهنرمندان رامی طلبد تاآلام کثیرآنهارا مرهم نهد.درسالی متبرک به نام همت مضاعف وکارمضاعف ازکلیه هنرمندان تئاتراستان دعوت می کنیم تادرمیثاقی دوباره درراه اعتلای تئاتری ایرانی اسلامی گام برداریم وادای دینی داشته باشیم به فرهنگ وهنراستان.
به سان رود که درنشیب دره
سر به سنگ می زند
رونده باش
امیدهیچ معجزی زمرده نیست
زنده باش .
سبز باشید تا ابد...
نوشته: شاهرخ قاسمی